Weblog
Harry van Bommel

In Iran zijn vier mannen ter dood veroordeeld vanwege homoseksuele contacten. In het verleden gebeurde dat ook al maar toen werd het vonnis gebaseerd op een artikel dat geen onderscheid maakt tussen verkrachting en homoseksueel verkeer. Nu zouden er documenten zijn waarin expliciet staat dat de veroordeling is gebaseerd op homoseksueel verkeer. Op zichzelf is de doodstraf al verwerpelijk maar in dit bijzondere geval natuurlijk nog meer. Het zal grote gevolgen hebben voor homoseksuelen in Iran. Die zijn hun leven niet meer veilig. Ik heb minister Rosenthal daarom gevraagd bij Iran te protesteren. Concreet stel ik hem de volgende vragen: (meer…)

Van donderdag 17 op vrijdag 18 mei is het weer nacht van de vluchteling. Onder leiding van ons Kamerlid Sharon Gesthuizen loopt een SP-team de tocht van 40 kilometer om geld in te zamelen voor de miljoenen kinderen die wereldwijd in vluchtelingenkampen leven. Nog steeds komen er dagelijks honderden kinderen in deze kampen aan. Vaak zijn ze niet alleen uitgeput, maar ook ondervoed. Zonder hulp van anderen redden deze kinderen het niet. Doe net als ik en sponsor een deelnemer. Er is ook een ranglijst van de deelnemers gebaseerd op het sponsorbedrag dat zij binnenhalen. Onze senator Eric Smaling staat op de tweede plaats. Help hem met jouw sponsorbedrag op de eerste plaats te komen. Hier vind je de ranglijst.

Amerika is er weer in geslaagd om Nederland betrokken te houden bij haar militaire aanpak van de problemen in Afghanistan. Amerikaanse troepen blijven na 2014 in beperkte mate in het land en het gat dat ontstaat wordt gevuld door Afghaanse militairen en politieagenten. Totale kosten: 4,1 miljard en die heeft de regering in Kabul niet. De Amerikanen leveren daarom een slordige 2 miljard en van de 50 landen die aan ISAF deelnemen wordt jaarlijks 1 miljard gevraagd. Nederland wil 30 miljoen per jaar bijdragen en dat voor 25 miljoen uit de pot ontwikkelingshulp halen. Het vechten gaat dus door, de rekening komt nu te liggen bij de allerarmsten in de wereld. Dat plan verdient volgens mij geen enkele steun.

Het lijkt niet de vraag of Griekenland uit de euro gaat maar wanneer. De Grieken stevenen af op nieuwe verkiezingen nu de radicaal-linkse partij Syriza weigert deel te nemen aan een regering met de conservatieven. Alexis Tsipras, leider van Syriza, heeft ook niet helemaal ongelijk als hij stelt dat de conservatieven Syriza alleen maar in de regering willen opnemen om alsnog de monsterlijke bezuinigingen door te kunnen voeren. Bezuinigingen die ook en misschien wel vooral de gewone Griek met het magere inkomen zullen raken. In die zin waren de verkiezingen een referendum over het gevoerde beleid en zijn de regerende partijen zwaar afgestraft. Nieuwe verkiezingen zullen Syriza nog sterker maken en leiden tot een totale afwijzing van het Europese beleid voor Griekenland, inclusief de bezuinigingen. Een eurozone zonder de Grieken is niet het einde van de euro en ook niet het einde van de EU zoals sommigen ons willen doen geloven. Een herschikking van de eurozone is misschien wel een zegen. Zowel voor de zuidelijke landen als voor ons.

Morgen krijgt Hussein al-Shahristani de prestigieuze Four Freedom Award uit handen van premier Rutte en in het bijzijn van Koningin Beatrix. Al-Shahristani is de minister van Energie in Irak en zeer omstreden. Hij wordt achtervolgd door rapporten over corruptie en er ligt een motie van afkeuuring op hem te wachten. Bakken met geld zouden er tijdens zijn ministerschap zijn verdwenen maar in Nederland krijgt hij een mooie prijs. Het is begrijpelijk dat er over die uitreiking grote ophef is ontstaan in de Koerdische en Arabische gemeenschap in Nederland. Ik heb de premier gevraagd of wat hij van die ophef vindt en of het wel gepast is dat hij die prijs uitreikt. Lees hieronder mijn vragen:

update: premier Rutte heeft de prijs niet uitgereikt aan de omstreden minister maar dat is gebeurd door oud CDA-minister mevrouw Van der Hoeven.

(meer…)

Vandaag is het weer 9 mei, de verjaardag van de Europese Unie. Voor de verandering heb ik in het radioprogramma Premtime nu eens de pluspunten van de EU benadrukt: vrede en welvaart. Toen echter de eurofiel Gijs de Vries (ex-VVD nu D66) zijn column voorlas over het goede van alle Europese subsidies, moest ik een ander geluid laten horen. Die Europese subsidies zijn namelijk voor Nederland helemaal niet nodig of wenselijk. Waarom met Europese steun fietspaden in Drenthe aanleggen? Als die fietspaden nodig zijn, betalen we dat gewoon zelf. Er moet fors op die Europese subsidies worden bezuinigd. Dan kan de Nederlandse afdracht aan de EU ook fors naar beneden. Voor elke euro die Nederland uit de cohesiefondsen krijgt, moeten we er 7,5 inleggen. Bij de landbouwsubsidies krijgen we 40 cent terug van elke euro die we inleggen. Zo snel mogelijk afbouwen dus die subsidiestromen. Dat is in ieders belang.

Gisteren ontving ik in ons nieuwe hoofdkwartier te Amersfoort drie politici uit West Papoea. Zij kwamen hun recht op zelfbeschikking bepleiten en willen een referendum over onafhankelijkheid van Indonesië. De mensenrechtenschendingen op West Papoea zijn schrijnend maar desondanks wil Nederland tanks verkopen aan het Indonesische leger. Dat is een schandalige kwestie. Ik heb de Papoea’s toegezegd dat we het bezoek van de Indonesische president later dit jaar zullen aangrijpen om de mensenrechtenschendingen en het recht op zelfbeschikking aan de orde te stellen. Daar waren ze heel content mee. Hun ogen gingen glimmen toen ik ze keycords en winkelwagenmuntjes met het SP-logo cadeau deed. SP staat volgens de Papoea’s immers voor Support Papua!

Het is gedaan met Nicolas Sarkozy. Volgende week draagt hij het presidentschap over aan François Hollande. De man die hoopte als daadkrachtige crisisbestrijder de geschiedenisboeken in te gaan, zal in eerste instantie worden herinnerd om zijn ijdelheid en flamboyante stijl van regeren. De afgelopen jaren was hij vooral belangrijk als steunpilaar voor de Duitse Bondskanselier Merkel. Het tandem Merkozy presenteerde plan na plan om haar bezuinigingsfetisjisme via Europese regels op lidstaten te kunnen botvieren. Dat lijkt na dit weekend definitief voorbij. De roep om de economie niet kapot te bezuinigen en te investeren in groei en werkgelegenheid sterkte de afgelopen maanden al aan. Met Hollande is er een belangrijke vertolker van die oproep tot het Europese politieke toneel toegetreden. Het blijft natuurlijk de vraag hoe na zijn verkiezing hij zijn woorden omzet in daden. Zijn uitspraak om over de begrotingsafspraken te willen heronderhandelen, bleek al tijdens de campagne vooral neer te komen op aanvullende afspraken over Europese investeringen. Niettemin is het gedaan met het eenzijdig geluid van Merkozy. Adieu Sarkozy, adieu Merkozy!

Vandaag is het precies tien jaar geleden dat Pim Fortuyn op laffe wijze werd gedood. Net als de meeste anderen weet ik nog precies waar ik was en wat ik deed. Het was verkiezingstijd en ik bereidde me voor op een debat in het Zwolse gemeentehuis. Dat debat ging natuurlijk niet meer door. In mijn boekenkast staat een rijtje lezenswaardige traktaten van Fortuyn. Zijn publikatie ‘Zielloos Europa’ tegen een Europa van technocraten, bureaucratie, subsidies en onvermijdelijke fraude, is nog steeds actueel en sluit goed aan bij mijn opvattingen over de EU. In ‘Uw baan staat op de tocht’ pleit Fortuyn voor afschaffing van alle arbeidscontracten van onbepaalde duur. Hij wil alleen nog maar tijdelijke contracten van maximaal vijf jaar en dat mensen ‘ondernemer worden van de eigen arbeid.’ Fortuyn laat zich hier van zijn liberale kant zien. Minder bekend is het traktaat ‘50 Jaar Israël, hoe lang nog?‘ waarin Fortuyn zijn zorgen uit over de seculiere staat Israël. Die staat wordt volgens hem ‘van binnenuit bedreigd door hedonistische jongeren die er hun leven niet meer aan willen besteden en fundamentalistische orthodoxe joden voor wie de theocratische staat een wenkend perspectief is. Een staat die van buitenaf wordt bedreigd als een definitieve regeling niet totstandkomt en als de moderniteit in de Palestijnse autonome gebieden geen voet aan de grond krijgt.’ Deze traktaten dateren allemaal uit het einde van de jaren negentig maar kunnen ook nu nog goed dienen als slijpsteen voor de geest.

De Tweede Wereldoorlog heeft een diepe wond in onze samenleving achtergelaten. Herdenken is ook het verwerken van de erfenis van die tijd. Na de oorlog is er in de loop der jaren terecht op gewezen dat het ingewikkelder lag dan alleen een strijd tussen goed en fout. We moeten echter niet vervallen in een extreem relativisme waarbij daders ook als slachtoffers van de situatie worden weggezet. Daarom gaat het mij te ver om, zoals vandaag in de gemeente Vorden gebeurt, ook gevallen Duitse militairen te herdenken. Vandaag herdenken we oorlogsslachtoffers en niet diegenen die deze oorlog zijn begonnen. Daarmee geven we een duidelijk signaal af: nooit meer oorlog!