Weblog
Harry van Bommel

Gisteravond ging ik met de afdeling Lelystad op pad met de nieuwe ZO-krant. We deden dat in een wijk waar gerenoveerd wordt en namen over dat onderwerp ook een enquête af. Iedereen had een mening over de renovatie. Vooral eigenaren beklaagden zich over de hoge kosten van de renovatie: 35.000 euro of meer. Sommigen lieten het dan ook liever door een zelf uitgekozen aannemer doen. Huurders waren vaak tevreden maar sommigen vonden dat het werk niet netjes werd afgeleverd of dat er te traag op klachten werd gereageerd. De afdeling en de vierkoppige gemeenteraadsfractie gaat de resultaten van de enquête overhandigen aan de verantwoordelijke wethouder en de woningcorporatie. Onze mensen in Lelystad zijn goed bezig. Daarvoor worden ze vast wel beloond bij de raadsverkiezingen van 3 maart volgend jaar. Omroep Flevoland maakte een reportage van de buurtenquête. Beluister hier de reportage.

Onder de titel Betalen is voor de dommen bracht Flip de Kam ruim dertig jaar geleden een boek uit over belastingontwijking door bedrijven en personen. Dat boek heb ik ooit met grote belangstelling gelezen. Via allerlei constructies konden personen en bedrijven doen alsof ze weinig verdienden en hoefden ze nauwelijks belasting te betalen. Aan die praktijk blijkt weinig veranderd. Onderzoek van het televisieprogramma Zembla toonde dit gisteren feilloos aan. Gelukkig is mijn collega Farshad Bashir er meteen bovenop gesprongen en eist dat dit wordt aangepakt. Als de pakkans flink omhoog gaat, geldt in de toekomst dat belastingontwijking iets voor de dommen is.

De Tsjechische president Klaus heeft laten doorschemeren dat hij uiteindelijk wel zijn handtekening zal zetten onder het nieuwe EU-verdrag. Hij meent dat het proces nu al zover is gevorderd, dat er geen weg terug meer is. Hoewel ik dit op zichzelf betreur, is het wel de politieke realiteit. ‘Lissabon’ komt er, met zijn Europese president, minister van Buitenlandse Zaken, minder veto’s en een sterker Europees Parlement. Ik ben er niet blij mee maar ga nu nadenken over de vraag hoe we verder moeten. Eén ding staat vast: aan ons heeft het niet gelegen.

Het lijkt erop dat werkelijk niemand blij is met het bereikte AOW-akkoord. Zelfs D66, de grootste voorstander van verhoging naar 67 jaar, heeft kritiek. In de PvdA gaan sommige partijgewesten, zoals Twenterand, zo ver in hun kritiek dat ze vinden dat het kabinet daarover mag vallen. Werknemers in zware beroepen worden veel te weinig beschermd, vinden de leden. Leden van het PvdA-gewest Gelderland zeggen het plan knullig en onrechtvaardig te vinden. Het gewest Flevoland hekelt dat het door regeringspartijen eerst ‘in de achterkamertjes’ is geregeld. De partijafdeling Terneuzen eist dat de partijleiding het voorstel met spoed aan alle leden voorlegt. Bij de PvdA hebben ze echter een cultuur van het negeren van de wensen van de eigen leden. Toenmalig politiek leider Wim Kok kreeg applaus toen hij het congres meedeelde dat een aangenomen motie die de hyptheekrente-aftrek ter discussie stelde niet zou worden uitgevoerd. Ik vrees dat het verzet tegen de verhoging van de AOW-leeftijd naar 67 jaar op dezelfde behandeling kan rekenen.

Een bekende Afghaanse zegswijze luidt: Je kunt een Afghaan niet kopen, wel huren. Dat geldt kennelijk ook voor de Taliban. Volgens serieus te nemen berichten hebben Italiaanse troepen Taliban-commandanten betaald om de zaak in hun gebied een beetje rustig te houden. Aldus geschiedde. Vervolgens werden Fransozen in hetzelfde gebied actief en die zijn veel minder bedreven in het betalen van smeergeld. Prompt werd een Franse groep militairen in een hinderlaag gelokt en doodgeschoten. De vraag is nu of de Fransen te principieel waren, of dat de Italianen hun smeergeld-praktijken uit het overdrachtsdossier hebben weggelaten. Dat er af en toe betaald moet worden voor veiligheid is in Afghanistan heel gewoon en wordt door niemand tegengesproken. Het plaatst de internationale aanwezigheid echter wel in een raar daglicht. Uiteindelijk kan de conclusie namelijk luiden dat we de Taliban niet moeten bevechten maar moeten betalen. Het is zelfs niet uit te sluiten dat dit financieel aantrekkelijker is. Om de feiten te achterhalen heb ik onderstaande vragen gesteld.

Update: antwoord van de minister van 11 november 2009 (meer…)

Sport verbroedert, dat blijkt. Armenië en Turkije komen via het voetbal nader tot elkaar. De Armeense president Sarkisian bezocht in de Turkse stad Busra de voetbalwedstrijd Turkije – Armenië. Het was voor het eerst sinds 15 jaar geleden alle diplomatieke banden tussen de twee landen werden verbroken dat een Armeense president Turkije bezocht. Dit bezoek volgt op de eerdere aanwezigheid van de Turkse president Gül bij de uitwedstrijd van de Turken in Armenië vorig jaar. Ik hoop van harte dat deze toenadering op hoog niveau de betrekkingen tussen de bevolking van Armenië en Turkije ten goede komt. Erkenning van de gewelddadige gebeurtenissen begin vorige eeuw zal ook onderdeel van deze toenadering moeten uitmaken. De uitslag van de voetbalwedstrijd was 2 – 0 voor Turkije, maar dat zegt niets over het belang van dit treffen voor beide landen. Bij dit soort voetbaldiplomatie is iedereen een beetje winnaar.

Burgemeester Ruud Vreeman van Tilburg blijkt een eersteklas regent te zijn. Hij had de gemeenteraad moeten informeren over de fors gestegen kosten voor het theater ‘Midi’ van Adje uit het programma van Paul de Leeuw. Vreeman en zijn wethouder hielden niet alleen de hogere kosten geheim maar zwegen ook over de afspraak dat Adje zich straffeloos uit het project zou kunnen terugtrekken. Dat gebeurde ook. Vreeman vindt de geheimhouding voor de gemeenteraad verdedigbaar: “Ik heb de bestuurbaarheid van de stad boven de informatieplicht gesteld” zegt hij. Dat is een regenteske houding die een PvdA-burgemeester zeer misstaat. Er was weliswaar al een college van B & W gevallen en dat wilde Vreeman niet nog een keer meemaken, maar dat mag nooit een reden zijn om zulke vitale informatie aan de raad te onthouden. Ik hoop van harte dat ook de lokale SP, die na de eerdere val van het college bestuurlijke verantwoordelijkheid kreeg, de rug recht houdt en Vreeman de laan uit stuurt. Binnenkort meer hierover.

Een aantal Iraanse demonstranten hangt de doodstraf boven het hoofd. Deze demonstranten namen deel aan de protesten tegen de verkiezingsuitslag deze zomer. De minister van Buitenlandse Zaken, Maxime Verhagen, heeft zijn afschuw uitgesproken en Amnesty International waarschuwt dat deze veroordelingen als precedent kunnen gaan werken voor een grote groep demonstranten die nog vast zit. Het bewind lijkt hiermee de politieke tegenstanders letterlijk uit te willen gaan roeien. Het is van groot belang dat we nu niet alleen onze afschuw uitspreken maar ook kijken hoe we de druk op Iran kunnen vergroten om deze ernstige vorm van politieke vervolging tegen te gaan. Vandaag ga ik minister Verhagen vragen of hij niet alleen zijn afschuw wil uitspreken maar ook, in Europees verband, wil kijken wat hij aan concrete stappen kan ondernemen.

Update: antwoord van de minister van 24 november 2009. (meer…)

Vandaag reis ik af naar Joden Savanna en het nabijgelegen indianenplaatsje Redi Doti (rode grond). Het wordt een dagje vol vergane glorie. Aan het einde van de zeventiende eeuw was Joden Savanna een bijzonder bloeiende nederzetting. De joodse gemeenschap op en rond Savanna had ongeveer zeshonderd leden, zij bezaten veertig plantages en ze hadden negenduizend slaven aan het werk. In de achttiende eeuw trokken bijna alle bewoners naar Paramaribo en sinds het midden van de negentiende eeuw ligt Savanna er uitgestorven bij. (meer…)

Vandaag voer ik gesprekken over twinning-projecten, aidsbestrijding en de politieke situatie. Die gesprekken laten zich niet goed in beelden vatten. Wel fotogeniek is de wijze waarop de overheid probeert boodschappen in de openbare ruimte aan de bevolking over te brengen. Kijk bijvoorbeeld eens naar deze aidsklok. (meer…)