Weblog
Harry van Bommel

Vandaag ben ik in Warschau bij de COSAC, de bijeenkomst van alle commissies Europese Zaken uit de EU. Hoofdonderwerp is de meerjarenbegroting van de EU voor de periode 2014-2020. Opmerkelijk is het feit dat bijna alle sprekers bepleiten dat de begroting van de EU omhoog moet. Ook wordt door sommigen gesteld dat de EU een eigen belasting moet invoeren. Natuurlijk verweer ik mij daartegen. Belasting heffen is een recht van de lidstaten, niet van de EU. Dat raakt aan onze soevereiniteit. Ook het verhogen van de EU-begroting kan niet aan de orde zijn. Alle lidstaten moeten bezuinigen en dan zou de EU meer geld gaan uitgeven? Ik dacht het niet. Aan het adres van EU-commissaris Lewandowski heb ik gezegd dat een betere verantwoording van de EU-uitgaven dringend is gewenst. Hij kaatste de bal terug door te zeggen dat 80% van de uitgaven door de lidstaten wordt gedaan en daar ook moet worden gecontroleerd. Waarvan akte. Zolang de EU, of de lidstaten, een gat in de hand hebben, mag er geen cent extra naar Europa. We zijn toch niet gek!

Midden de loco-burgemeester en daarnaast onze gids

Gisterenavond zijn we teruggekomen uit Israël. We hebben tientallen gesprekken gevoerd en veel indrukken opgedaan. Als laatste onderdeel brachten we een werkbezoek aan de nederzetting Ma’aleh Adumim waar zo’n 40.000 kolonisten wonen, net buiten Jeruzalem. De bedoeling is om hier op termijn ongeveer 200.000 mensen te huisvesten. Het zijn juist deze nederzettingen die een twee-statenoplossing bemoeilijken. Op termijn zal er een enorme landruil nodig zijn om de steeds grotere nederzettingen te compenseren aan de Palestijnen. De feiten op de grond veranderen steeds meer ten nadele van een twee-statenoplossing, die conclusie durf ik nu al wel te trekken. We gaan nu werken aan ons reisverslag en de gewone politieke taken weer oppakken.

NB Er is verwarring ontstaan over het begrip ‘landruil’ in bovenstaande tekst. De SP was en is van mening dat de nederzettingen illegaal zijn en moeten verdwijnen. Zou er bij een tweestatenoplossing sprake zijn van landruil dan kan dat natuurlijk alleen met wederzijdse instemming.

Vandaag vertrek ik met Emile Roemer en Guido van Leemput naar Israël en de bezette Westelijke Jordaanoever. Het wordt een reis waarbij we dit keer wat meer de nadruk leggen op het Israëlische verhaal. Zo zullen we ook een bezoek brengen aan Sederot, enkele kilometers buiten Gaza en vaak onder vuur van Palestijnse extremisten. We zullen spreken met leden van de Knesseth maar ook met mensen van de Palestijnse Autoriteit in Ramallah. Verder zullen we een nederzetting bezoeken en een kibboets. Het programma zit overvol dus veel tijd voor verslaglegging is er niet. Via de website van de SP zullen we wel dagelijks enkele indrukken met onze lezers delen. Tot het moment van terugkeer op 19 juli is mijn weblog daarom even gesloten. Er kunnen dus ook geen reacties meer worden ingezonden. Graag tot de 19e juli.

Het is een interessant seminar van de parlementaire assemblee van de NAVO dat ik hier bijwoon in La Maddalena op Sardinië . Op de agenda staat natuurlijk Libië maar ook de situatie in andere landen in de regio komt aan bod. Uit Irak zijn er Nechirvan Barzani en de voormalige premier Allawi. Zij benadrukken dat stabiliteit in Irak gewaarborgd is als de wet die het eerlijk verdelen van de olieinkomsten naar de letter wordt uitgevoerd. De Italiaanse staatssecretaris van Defensie Giuseppe Cossiga bezweert dat de NAVO niet in Libië is om een oorlog te winnen. Oorlog is volgens zijn definitie “mensen doden en dingen vernietigen”. Ik heb toch echt de indruk dat dit wel gebeurt in Libië. Ik herhaal de vraag daarom nog maar eens in het debat met admiraal Locklear III, de hoogste Amerikaanse militair voor Afrika: “Are you there to win a war?” Hij antwoordt dat het ervan afhangt wat je een oorlog noemt. Verder omzeilt hij de vraag door te zeggen dat hij het mandaat van resolutie 1973 wil uitvoeren. Als ik hem vraag wat er wordt ondernomen om tot een staakt-het-vuren te komen zegt hij dat er via de landen die contact hebben met het regiem getracht wordt dat te bereiken. Van echte onderhandelingen is geen sprake. Ook de andere debatten leveren veel stof tot nadenken op. Dat zal ik vandaag en morgen in het vliegtuig uitgebreid doen.

Vandaag ben ik in Boedapest aanwezig bij de COSAC, de bijeenkomst van de commissies Europese Zaken van de EU-lidstaten. Eén van de onderwerpen die daar besproken worden, is het voorstel om de manier waarop er in de EU vennootschapsbelasting wordt geheven, gelijk te trekken. Dat voorstel stuit op veel weerstand in verschillende parlementen van de lidstaten, waaronder Nederland. Ik ben ook tegen het voorstel omdat er geen Europees minimum is en dit alleen maar de belastingconcurrentie tussen lidstaten verder aanwakkert. Helaas is het net niet gelukt om binnen 8 weken voldoende nationale parlementen zich tegen het voorstel uit te laten spreken. Dan was er sprake geweest van een zogenaamde ‘gele kaart’ en had de Europese Commissie haar voorstel moeten heroverwegen.
Het is een van de eerste keren na het in werking treden van het Verdrag van Lissabon dat er serieus is geprobeerd de gele kaart te trekken. De praktijk laat zien dat de procedure praktisch moeilijk uitvoerbaar is. Tijdens de vergadering van de COSAC bleken er dan ook meer parlementen te zijn die tegen het voorstel zijn. De Europese Commissie zou zich daar bewust van moeten zijn en de weerstand tegen het voorstel moeten erkennen. Ik heb tijdens de vergadering eurocommissaris Stefanovich dan ook opgeroepen het voorstel te behandelen als het ware dat een gele kaart is behaald.

Albanees berglandschap

Albanië heeft een verrassende schoonheid. Het land (3 milj inwoners) bestaat voor het grootste gedeelte uit bergen en is verschillende malen bezet. Tussen 1914 en 1920 door verschillende mogendheden en ten tijde van de Tweede Wereldoorlog door achtereenvolgens de Italianen en de Duitsers. In 1946 riepen de Partizanen de Volksrepubliek Albanië uit die de volgende vier decennia met ijzeren hand werd geregeerd door Enver Hoxha. Hij bracht het land in volledig isolement en maakte het autarkisch. Na de val van het communistische regiem kregen de inwoners in 1992 voor het eerst vrije verkiezingen. (meer…)

Gesprek met commissie Europese Zaken Servië

Gisteren ben ik teruggekeerd van een zeer intensieve reis naar Servië, Kosovo en Albanië met de commissie Europese Zaken. In Belgrado, Pristina en Tirana spraken we met drie presidenten, ministers en parlementariërs. Daarnaast met de EU-missie in Kosovo, juristen en het maatschappelijk middenveld. Bij werkbezoeken was er gelegenheid om met burgers, ondernemers en werknemers en zelfs met gedetineerden te praten. Morgen zal ik wat meer inhoudelijke opmerkingen noteren. Vandaag laat ik je enkele foto’s zien. (meer…)

Vandaag vertrek ik met de commissie Europese Zaken voor een hele week naar Servië, Kosovo en Albanië. Op de agenda staan thema’s als de samenwerking van Servië met het Joegoslaviëtribunaal, de politieke problemen in Kosovo en de toenadering van Albanië tot de EU. Het programma is overladen. Van acht uur ’s ochtends tot elf uur ’s avonds voeren we gesprekken, leggen we bezoeken af en oriënteren we ons op de politieke situatie. Ik heb deze landen nog nooit bezocht en heb er daarom zin in. Indien ik gelegenheid vind, zal ik jullie via mijn weblog informeren over mijn indrukken maar ik vrees dat het slechts flarden worden gezien de drukte. Zonodig zal ik na terugkeer nog een nadere beschouwing schrijven. Zij die vakantie hebben, wens ik een goede tijd. Zij die moeten werken, veel sterkte. Op 14 mei ben ik weer terug.

Bij burgemeester Goran Adham van Halabja

Anders dan ik dacht, zijn de Operatie Anfal van Saddam Hoessein en de gasaanval op Halabja in Iraaks Koerdistan niet algemeen bekend. Dat zei in ieder geval Hero Talabani, de vrouw van president Talabani, bij ons bezoek aan haar kantoor op dinsdagochtend. Operatie Anfal is de grootste militaire operatie tegen de Iraakse Koerden en wordt geleid door Ali Hassan al Majid die later de bijnaam Ali Chemicali krijgt vanwege de inzet van gifgas. Honderden Koerdische dorpen worden verwoest. Vijftig- tot honderdduizend mensen komen om. (meer…)

Vanochtend vroeg ben ik op weg gegaan naar Iraaks Koerdistan. Op uitnodiging van de Koerdische Regionale Regering zal ik daar spreken over het belang van internationale erkenning van de massamoord op inwoners van het dorpje Halabja. Ik zal ook Halabja zelf bezoeken en spreken met slachtoffers, nabestaanden en getuigen. De beelden zijn bekend en ik zie er nu al tegen op. Al dat leed! Waarom? Ik ben blij dat ik het reces kan gebruiken voor een belangrijk onderwerp als dit. Als de sneeuw niet hindert, zal ik morgen verslag kunnen doen van mijn eerste ervaringen in Koerdistan. Als je dit leest, ben ik nog onderweg. Wens me dus maar sterkte!